Полоцкий государственный университет

Полоцкий
государственный
университет

Подведены итоги I Республиканской выставки студенческого творчества «Грани творчества», проходившей в Минске в год 125-летия со дня рождения Максима Богдановича, белорусского поэта, публициста, литературоведа, переводчика. Тема-девиз выставки «Багдановіч. Маладыя жаданнi». Студенты Полоцкого государственного университета, участники изостудий «Образ» и «Плеяда», приняли участие в номинации «Концептуальный визуальный сет «Спасціжэнне красы»», победителем в которой стал студент гр. 12-Арх-2 Владимир Крупенин.

Итоги выставки «Грани творчества»

Диплом в номинации «Концептуальный визуальный сет «Спасціжэнне красы»»

Ольга Дмитриевна Кузякова, старший преподаватель кафедры архитектуры, руководитель студенческой изостудии «Плеяда»: «Для участия в номинации «Концептуальный визуальный сет «Спасціжэнне красы»» необходимо было представить авторские работы, выполненные в различных направлениях и техниках изобразительного творчества и визуализирующие содержание и художественные образы, иллюстрации произведений М.Богдановича. Владимир Крупенин, студент 4-го курса специальности «Архитектура», выполнил свою работу, используя точечную технику (рисунок выполняется точками), которая требует терпения, усидчивости и значительного времени. Владимир с этим справился. Не смотря на плотный график выполнения учебных проектов, он нашел время и сделал все в срок. И работа была заслужена оценена».

Точечная техника выполнения работ

Владимир Крупенин: «Мне нравится выполнять работы, используя различные графические изобразительные средства. Когда Ольга Дмитриевна предложила поучаствовать в конкурсе «Грани творчества», посвященном творчеству Максима Богдановича, возникла идея сделать триптих по мотивам произведений великого мастера: «Зорка Венера ўзышла над зямлёю…», «Iзноў пабачыў я сялібы …», «Па-над белым пухам вiшняў…». И у нас получилось».

Студент гр. 12-Арх-2 Владимир Крупенин

Триптих по мотивам произведений Максима Богдановича

Па-над белым пухам вiшняў...

Па-над белым пухам вiшняў,
Быццам сiнi аганёк,
Б'ецца, ўецца шпаркi, лёгкi
Сінякрылы матылёк.

Навакол ўсё паветра
Ў струнах сонца залатых, —
Ён дрыжачымi крыламi
Звонiць ледзьве чутна iх

I лiецца хваляй песня —
Цiхi, ясны гiмн вясне.
Цi не сэрца напявае,
Навявае яго мне?

Цi не вецер гэта звонкi
Ў тонкiх зёлках шапацiць?
Або мо сухi, высокi
Ля ракi чарот шумiць?

Не паняць таго нiколi,
Не разведаць, не спазнаць:
Не даюць мне думаць зыкi,
Што ляцяць, дрыжаць, звiняць.

Песня рвецца i лiецца
На раздольны, вольны свет.
Але хто яе пачуе?
Можа толькi сам паэт.

Зорка Венера ўзышла над зямлёю...

Зорка Венера ўзышла над зямлёю,
Светлыя згадкi з сабой прывяла...
Помнiш, калi я спаткаўся з табою,
Зорка Венера ўзышла.

З гэтай пары я пачаў углядацца
Ў неба начное i зорку шукаў.
Цiхiм каханнем к табе разгарацца
З гэтай пары я пачаў.

Але расстацца нам час наступае;
Пэўна, ўжо доля такая у нас.
Моцна кахаў я цябе, дарагая,
Але расстацца нам час.

Буду ў далёкім краю я нудзіцца,
Ў сэрцы любоў затаіўшы сваю;
Кожную ночку на зорку дзівіцца
Буду ў далёкім краю.

Глянь іншы раз на яе, – у расстанні
Там з ёй зліём мы пагляды свае...
Каб хоць на міг уваскрэсла каханне,
Глянь іншы раз на яе...

Iзноў пабачыў я сялібы...

Iзноў пабачыў я сялібы,
Дзе леты першыя прайшлі:
Там сцены мохам параслі,
Вясёлкай адлівалі шыбы.
Усё ў пылу. I стала мне
Так сумна, сумна ў цішыне.

Я ў сад пайшоў... Усё глуха, дзіка,
Усё травою зарасло.
Няма таго, што раньш было,
I толькі надпіс “Вераніка”,
На ліпе ўрэзаны ў кары,
Казаў вачам аб тэй пары.

Расці, ўзмацовывайся, дрэва,
Як манумент жывы, ўставай
I к небу надпіс падымай.
Хай нерухомы словы спева:
Чым болі сходзіць дзён, начэй,
Тым імя мілае вышэй.