Фінал конкурсу «Студэнт года – 2024»

Канцэпцыя конкурсу ў гэтым годзе – «Час магчымасцяў». У інтэлектуальным туры, які адбыўся напярэдадні фіналу, удзельнікі прапанавалі аўтарскія маладзёжныя праекты. У асноўны дзень адбыўся яшчэ адзін інтэлектуальны конкурс, а потым студэнты паказалі свае таленты ў конкурсе «Візітная картка» і творчым спаборніцтве «Код поспеху».

Па выніках праекта Уладзіслаў Прозараў увайшоў у пяцёрку лепшых студэнтаў Рэспублікі Беларусь. Пра ўражанні Уладзіслава і пра тое, як конкурс змяніў яго самога, чытайце ў нашым інтэрв'ю.

Што натхніла цябе на ўдзел у конкурсе «Студэнт года»?

«Насамрэч, у мяне не было нейкага пэўнага натхнення. Гэты праект аказаўся даволі складаным, бо, акрамя ўдзелу ў конкурсе, мы працягвалі займацца спортам, актыўна праяўляць грамадзянскую пазіцыю і не забываліся на вучобу. Усе гэтыя фактары накладваліся на ўдзел у «Студэнце года». Тым не менш, мы працавалі зладжанай камандай. Натхнення не было ў звыклым сэнсе гэтага слова, але было вельмі моцнае жаданне дастойна прадставіць свой універсітэт, каб пра нас зноў загаварылі. У канчатковым выніку, я лічу, што гэтая мэта была дасягнута».

Якія мэты ты ставіў перад сабой, калі толькі пачаў свой шлях на універсітэцкім этапе? Ці атрымалася іх дасягнуць?

«Калісьці мне прысніўся прарочы сон: я стаю на сцэне, і мяне ўсё паднімаюць і хваляць. Гэта было яшчэ ў 11 класе, і я ніколі ня думаў, што гэта можа стаць рэальнасцю. Але вось, гэты момант увасобіўся ў жыццё. Я ганаруся тым, што змог прадставіць сябе, свой універсітэт і факультэт на годным узроўні. Гэта была мая асноўная мэта. Я не ішоў за перамогай, але я і не ішоў за ўдзелам. Мне хацелася паказаць свае прамоўніцкія здольнасці і быць заўважаным, што таксама немалаважна.

Акрамя таго, трэба памятаць, што мы ўсе людзі і жывем ва ўмовах канкурэнцыі. Я хацеў прадэманстраваць, што граматны і зладжаны падыход можа прывесці да станоўчага выніку, незалежна ад таго, якую пасаду ты займаеш ці кім з'яўляешся ва ўніверсітэце. Мне здаецца, усё ўдалося».

Які новы аспект сваёй асобы ты адкрыў у працэсе падрыхтоўкі і ўдзелу ў конкурсе?

«У працэсе падрыхтоўкі і ўдзелу ў конкурсе я не адкрыў нічога кардынальна новага ў сабе, але зразумеў некалькі важных момантаў. Найперш я заўважыў, што нягледзячы на тое, што з іншымі фіналістамі мы былі супернікамі, дзякуючы зладжанай працы арганізатараў атмасфера была вельмі прыязнай. Мы да апошняга моманту не маглі паверыць, што конкурсныя іспыты ўжо на носе, а потым наступіць фінал. Гэта было дзіўна – усведамляць, што ўсяго пасля 9 дзён разам нашы перажыванні і эмоцыі проста возьмуць і скончацца.

Вядома, перад фіналам паўстала невялікае хваляванне, аднак я не магу сказаць, што гэта было нечым новым для мяне. Хваляванне перад важнымі мерапрыемствамі - гэта звыклы стан. Тым не менш, я хачу вылучыць адзін аспект, які стаў для мяне новым досведам. У адрозненне ад рэспубліканскага этапа конкурсу, на абласным і ўніверсітэцкім этапах не было дэфіле. Гэта аказалася вельмі цікавым і займальным працэсам. Я ўпершыню дэфіляваў, і ў нас было тры канцэптуальныя дэфіле: прывітальнае, у народных строях і фінальнае дэфіле. Кожны раз я ўяўляў сябе ў розных вобразах, прыдумляў паставы і вучыўся ўпэўнена рухацца па сцэне, гледзячы ў залу і ўзаемадзейнічаючы з гледачамі.

Хоць мне не ўдалося поўнасцю рэалізаваць сябе ў гэтым напрамку, я ўсё ж заклаў важны фундамент. Я набыў навыкі, якія запомню і буду прымяняць у будучыні. У мерапрыемствы нашага ўніверсітэта я б хацеў таксама ўнесці змены і паляпшэнні, каб зрабіць іх яшчэ больш прыгожымі. Гэта стала маім асабістым жаданнем і імкненнем».

Ці даводзілася табе ўносіць змены ў свой выступ перад абласным і рэспубліканскім этапамі?

«Так, вядома, у мяне былі сітуацыі, калі даводзілася ўносіць змены. Я заўсёды імкнуся падрыхтавацца максімальна старанна: прапісваю тэкст, рыхтую рэквізіт і рэпетую. Аднак форс-мажоры здараюцца, і іх было нямала. Але хачу выказаць вялікую падзяку маёй камандзе, якая падтрымлівала мяне на кожным этапе. На вобласці ў нас узніклі праблемы з нумарам пра прафесію: неабходнае абсталяванне страцілася практычна ў апошні момант. Тым не менш, мы знайшлі рашэнне, і ўсё ж змаглі паказаць прыгожыя кадры. Форс-мажорныя сітуацыі праверылі нас на трываласць і навучылі быць больш гнуткімі.

Што да рэспубліканскага этапа, тут усё было значна больш сур'ёзна. Мне прыйшлося сутыкнуцца з неабходнасцю пісаць тэксты, рэалізоўваць праекты і працаваць над імі ў найкароткія тэрміны. Ночы без сну сталі звычайнай справай: я пісаў тэксты амаль да раніцы разам з Антонам Вараб'ём, асабліва паводле праекту «Хакатон». Нягледзячы на гэта, праект быў прадстаўлены годна і нас запомнілі.

На рэпетыцыях перад фіналам узніклі цяжкасці з футажамі і экранамі. Сцэна мела свае асаблівасці са святлом і тэхнікай. Але мы разам з камандай вырашалі ўсе цяжкасці, якія ўзнікаюць. Андрэй Стрэльчык, Мікіта Панкратаў і Антон Варабей дапамагалі ў мантажы відэа і стварэнні матэрыялу. Яшчэ адзін цікавы момант: нягледзячы на тое, што я прымаў вітаміны для ўмацавання здароўя, я ўсё роўна застудзіўся. За гадзіну да выступу ў мяне знік голас, але я не пачаў панікаваць! Справіцца было асабліва складана, улічваючы, што ўсе мае нумары былі аратарскімі. Тым не менш, мы справіліся на найвышэйшым узроўні. Канешне, не ідэальна, але з улікам усіх фактараў усё прайшло даволі добра. Далей – лепей».

Як ты спраўляўся з хваляваннем і пачуццём адказнасці на розных этапах конкурса? Ці ёсць у цябе свае сакрэты?

«Я лічу, што страх перад публічным выступам – гэта не зусім кепска. Гэтае пачуццё паказвае, што нам сапраўды важна тое, што адбываецца на сцэне. Мы клапоцімся пра нашу аўдыторыю і пра тое, якую думку жадаем данесці. Досвед, безумоўна, гуляе ключавую ролю ў пераадоленні хвалявання. Атмасфера, створаная арганізатарамі, значна дапамагла мне зладзіцца з хваляваннем. Раней, калі я не ведаў сваіх супернікаў, мне было цікава і хвалююча ўбачыць, хто яны. Цяпер жа мы былі знаёмыя адзін з адным і разумелі, чаго чакаць, што крыху здымала наш страх.

Усвядоміць многія аспекты і расслабіцца перад выступам мне дапамагла матывацыйная гаворка Антона Вераб'я. Быць экспертам у сваёй вобласці і дакладна разумець, што ты хочаш сказаць – гэта аснова ўпэўненасці на сцэне. Калі ты не ведаеш свой тэкст ці не верыш у яго, пра якую ўпэўненасць можа ісці гаворка? Я добра ведаў свой тэкст і разумеў, што хачу данесці да аўдыторыі. Менавіта таму мне не было страшна выходзіць на сцэну. Акрамя таго, падтрымка маіх родных і ўніверсітэта была неверагоднай. Яны зарадзілі мяне такой энергіяй, што ў момант выступу я проста забыўся пра страх. Я зразумеў, што зарад ад залы трапіў мне проста ў сэрца, і гэта стала для мяне самым важным урокам.».

Хто стаў тваёй апорай на працягу гэтага шляху? Ці былі ў цябе настаўнікі альбо блізкія, якія падтрымлівалі цябе ў цяжкія моманты?

«Гэтае пытанне, вядома ж, датычыцца не толькі мяне, але і маёй каманды, якую я збіраў сам. Пералічыць усіх немагчыма, але я акрэслю ключавых людзей. Найперш, гэта Андрэй Аршанскі. Ён падтрымліваў мяне з самага пачатку, і ўсе канцэпцыі, мазгавыя штурмы і тэксты распрацоўваліся менавіта з ім. Усе відэа і матэрыялы таксама ствараліся ў нашым тандэме. Таксама хачу адзначыць Іну Альхоўскую – яна ўнесла значны ўклад у маю ўпэўненасць на ўніверсітэцкім этапе. Потым, калі мы перайшлі да больш індывідуальнай працы, Андрэй быў з намі маральна. На абласным этапе мы ўжо спраўляліся саматугам. Тут мне на розум прыходзіць Ваня Корнеў – ён каардынаваў нашу працу і рабіў усё магчымае, каб аблегчыць нам жыццё.

На рэспубліканскім этапе са мной амаль два тыдні жыў Антон Варабей. Ён сапраўды зрабіў шмат для таго, каб мы выступілі годна. Мы маглі проста пагаварыць і добра правесці час, але наша мэта была зразумелая: годна прадставіць нашу каманду. Мы пісалі тэксты разам, распрацоўвалі праекты і працавалі над футажамі. Гэта толькі малая частка таго, што мы рабілі. Не варта забывацца на лагістыку: часам рэпетыцыі праходзілі за 20 кіламетраў ад нашай лакацыі, і нам даводзілася займацца транспарціроўкай рэквізіту.

Што да апоры і матывацыі, я не прывык акцэнтаваць увагу на сям'і, але на гэты раз зраблю выключэнне. Яны не заўсёды бачаць маю працу, але, калі прыходзяць у залу і чуюць маё імя са сцэны, гэта выклікае ў іх захапленне і гонар. Адзін з самых кранальных момантаў здарыўся, калі мая бабуля, нягледзячы на боль у руцэ, паднялася ад радасці, пачуўшы маё імя. Такія моманты маюць вялікае значэнне. У канчатковым рахунку, сям'я – гэта найважнейшая апора для кожнага з нас».

Як узаемадзеянне з іншымі ўдзельнікамі конкурсу паўплывала на тваё развіццё і матывацыю? Ці былі ў цябе асаблівыя знаёмствы, якія пакінулі след у тваім сэрцы?

«З самага пачатку арганізатары зрабілі ўсё магчымае, каб мы зблізіліся з іншымі ўдзельнікамі – найлепшымі студэнтамі Рэспублікі Беларусь. І нам удалося стварыць сапраўдную сяброўскую атмасферу. Мы размаўлялі, дзяліліся ўражаннямі за кубкам гарбаты, абмяркоўвалі розныя моманты і проста атрымлівалі асалоду ад часу разам. Асабліва запамінальнымі былі рэпетыцыі, дзе мы маглі паразмаўляць з усімі ўдзельнікамі. Аднак не хачу выдзяляць кагосьці канкрэтна, таму што кожны з удзельнікаў быў унікальны і цікавы па-свойму. Кожны прадстаўляў сваю сферу, меў свае захапленні і дасягненні.

Вопыт зносін з такімі таленавітымі людзьмі аказаўся каласальным і непараўнальным ні з чым. Мы сапраўды сабраліся ў адзіным эпіцэнтры падзеяў у Менску, і гэта дало свой плён. Важна адзначыць, што ў нашай групе не было канкурэнцыі ці жадання падставіць адно аднаго. Мы падтрымлівалі адзін аднаго ў нармальнай абстаноўцы, таму нам разам было дастаткова проста і камфортна».

Як праходзіла твая падрыхтоўка да рэспубліканскага этапу? Ці змяніўся твой падыход у параўнанні з папярэднімі этапамі?

«Пачну з таго, што рэспубліканскі этап конкурсу «Студэнт года» меў сваю ўнікальную канцэпцыю. Мы змянілі фармат візітоўкі, якая адначасова выконвала функцыі і прадстаўлення, і аратарскага конкурсу. Наша мэта заключалася ў тым, каб трансфармавацца са звычайных студэнтаў у сапраўдных спецыялістаў. Я здолеў раскрыць сваю формулу поспеху і падзяліцца ёю з іншымі.

Што да творчага аспекту, то пытанні касцюмаў і афармлення таксама былі старанна прапрацаваны. Тут хочацца сказаць дзякуй Марыне Аляксандраўне Грыжневіч і Анастасіі Васільеўне Хадзючэнка.

Мы шмат абмяркоўвалі гэтыя моманты, імкнучыся зрабіць усё на вышэйшым узроўні. Прыйшлося змяніць мноства фонаў, гукасуправаджэння, каб дамагчыся больш эфектных кадраў. Гэта прымусіла мяне задумацца пра тое, наколькі важная кожная дэталь у падрыхтоўцы».

Якая была твая стратэгія на рэспубліканскім этапе, і якія важныя ўрокі ты выняў з гэтага досведу?

«У мяне ёсць трэнер, які заўсёды кажа мне: «Пакажы ўсё, на што здольны менавіта зараз». Я пастараўся прытрымлівацца гэтай парады. Немагчыма скокнуць вышэй галовы, калі ты не гатовы да гэтага. Канешне, калі я пераглядаў трансляцыю, заўважыў, што ў некаторых момантах можна было б зрабіць лепш. Але ў цэлым я адчуваю задавальненне ад свайго выніку – я ўвайшоў у пяцёрку найлепшых студэнтаў Беларусі.

Аднак ёсць і іншы важны момант, які варта адзначыць. Я думаю, шмат хто пагадзіўся б са мной: кожны суддзя на конкурсе мае сваё ўяўленне пра тое, што добра, а што не. Гэта абцяжарвала ўспрыманне адзнак і стварала пэўную напружанасць. Усе ўдзельнікі былі шматграннымі асобамі, развітымі ў розных сферах, і выніковыя адзнакі часам не супадалі з чаканнямі.

Урок заключаецца ў тым, каб памятаць: конкурс ёсць конкурс. У ім неабходна ствараць шоу і шмат працаваць над сабой, а таксама ўмець рабіць вывады і ўносіць карэктывы ў свае выступленні. Нягледзячы ні на што, трэба працягваць рухацца далей».

Як удзел у конкурсе змяніў твае планы на будучыню? Якія мэты ты ставіш перад сабой зараз?

«Гэты конкурс мяне вельмі моцна мабілізаваў. Мне вельмі спадабалася, як мы працавалі з рэжысёрскай пастановачнай групай, з харэографамі, якія ў тым ліку ставілі дэфіле. Гэта быў неверагодны досвед, які цяжка пераацаніць. Студэнт года – гэта той конкурс, у якім ты можаш удзельнічаць толькі адзін раз у жыцці. І гэты фактар, вядома ж, запаў мне ў душу.

Удзел у конкурсе натхніў мяне імкнуцца да новых дасягненняў. Я хачу ўдзельнічаць у глабальных і значных праектах, а таксама ў творчых конкурсах. Мне цікава паспрабаваць сябе ў ролі спікера на розных мерапрыемствах. Я атрымаў мноства станоўчых водгукаў наконт таго, як добра абараняў праекты і паводзіў сябе на сцэне. Гэта пацвярджае, што я на правільным шляху да развіцця ў якасці вядучага. Карыстаючыся выпадкам, хачу адзначыць Ірыну Алесаўну Лях, кіраўніка клуба вядучых «Канферанс», бо менавіта там я стаў упэўненым у сабе на сцэне.».

Якія якасці ты развіў або ўмацаваў у сабе дзякуючы конкурсу «Студэнт года»?

«Удзел у такіх маштабных мерапрыемствах развівае ўпэўненасць на сцэне. Выступаючы перад энергічнай публікай, сярод якой знаходзяцца журы і ганаровыя госці рэспубліканскага ўзроўню, я адчуў, наколькі гэта важна. Гэта не толькі надае ўпэўненасці, але і накладае вялікую адказнасць. Я зразумеў, што менавіта стойкасць і здольнасць да самапрэзентацыі – гэта тыя якасці, якія я развіў у працэсе падрыхтоўкі і ўдзелу ў конкурсе.

Уменне мець зносіны з навакольнымі – асабліва з тымі, хто з'яўляюцца тваімі супернікамі, – стала для мяне найважнейшым навыкам. Многія маглі б саромецца або пазбягаць зносін з канкурэнтамі, але ў нас гэтага не было. Мы спакойна ўзаемадзейнічалі і падтрымлівалі адзін аднаго. Таксама я навучыўся важным навыкам гнуткасці і імправізацыі. У працэсе абароны праектаў і адказаў на пытанні я зразумеў, што часам імправізацыя – гэта добра, але значна лепш мець загадзя падрыхтаваныя цытаты і тэксты. Гэта робіць выступленне больш прыгожым і змястоўным. Гнуткасць і адаптыўнасць сталі ключавымі фактарамі поспеху.

Рашучасць таксама адыграла сваю ролю. Раней я часта вагаўся ў сваіх рашэннях, але зараз разумею, што часам неабходна прыняць рашэнне і не абмяркоўваць яго зноў. У адваротным выпадку ўся сістэма можа даць збой. Урэшце, удзел у конкурсе даў мне магчымасць для творчай самарэалізацыі. Я змог праявіць свае крэатыўныя ідэі і развіць аналітычнае мысленне. Гэтыя якасці будуць карысныя мне ў будучыні, і я з нецярпеннем чакаю новых выклікаў і магчымасцяў для росту».

Як ты бачыш сваё далейшае развіццё пасля ўдзелу ў гэтым конкурсе?

«Пасля завяршэння праекту я размаўляў з прадстаўнікамі каманды конкурсу нацыянальнага ўзроўню і атрымаў каштоўныя рэкамендацыі для будучых выступаў. Мне дапамаглі зразумець, што важна не проста дэманстраваць свае навыкі, але рабіць гэта хораша і прафесійна. Гэта адкрывае новае поле для разважанняў і ідэй. Я хачу стварыць нешта маштабнае і ўражальнае, але для гэтага неабходны рэсурсы і падтрымка. Каб радаваць гледачоў, трэба многа працаваць над рэалізацыяй сваіх задум.

Напрыканцы хачу выказаць шчырую падзяку ўсім, хто прыняў удзел у гэтым конкурсе. Кожны з вас унёс сваю часцінку ў гэты дзіўны праект. Нават просты націск клавішы мышы, каб аддаць за мяне голас, – гэта значны ўклад. Я ўжо згадваў пра гэта, і зараз разумею, наколькі вялікі маштаб вашай падтрымкі. Колькі людзей перажывала і было гатова падтрымаць – гэта сапраўды натхняе.

Асаблівую падзяку хачу выказаць універсітэту і ячэйцы БРСМ. Менавіта яны заклалі аснову і дазволілі мне самарэалізавацца ў рамках гэтага нацыянальнага праекту. Шчыра кажучы, я жыў гэтым конкурсам, і зараз, калі ўсё гэта завяршылася, цяжка паверыць, што гэта канец шляху. Зносіны з тымі, з кім мы разам праходзілі гэты шлях, зараз таксама завяршыліся. Гэта выклікае сум, але ў той жа час служыць імпульсам для руху наперад і развіцця ў іншых кірунках.

Я ўпэўнены, што наперадзе нас чакаюць новыя дасягненні і гарызонты, і мы будзем пакараць іх у новым фармаце і на новым узроўні».